Home Verslagen Wanneer Istanbul uitloopt

Wanneer Istanbul uitloopt

0
389
Wanneer Istanbul uitloopt
Wanneer Istanbul uitloopt

Vorig jaar was Istanbul de culturele hoofdstad van Europa. Alles werd uit de kast getrokken om de stad zo goed mogelijk op de kaart te zetten, met als kers op de taart een concert op 6 september van misschien wel de beroemdste band ter wereld, U2. Min of meer bij toeval (leugentje om bestwil) was ik dat weekend ook in de stad. Aangezien de subsidiegelden rijkelijk stroomden, waren de concertkaartjes alleszins betaalbaar, zeg maar gerust spotgoedkoop.

Kortom, mijn vriendin en ik besloten al snel dat het meer dan de moeite waard moest zijn het concert te bezoeken, temeer ik een uitgesproken U2-fan ben. Het concert was om meerdere redenen bijzonder. In de eerste plaats doordat U2 een bezoek aan Turkije bewust een aantal jaren vermeden heeft, als stil protest tegen de mensenrechten situatie in het land. Zo vroegen ze in het CD-boekje van hun in 1997 uitgebrachte album ‘Pop’ aandacht voor het verdwijnen van activist Fehmi Tosun, een bouwvakker van Koerdische afkomst die twee jaar eerder op klaarlichte dag voor zijn huis door drie mannen opgepakt werd, om nooit meer terug te keren. Ten tweede was het concert bijzonder, omdat het plaats vond in het Atatürk Olympic Stadium, een uiterst fraaie betonkolos van enorme proporties. Gebouwd om de Olympische Spelen van 2008 binnen te halen, maar inmiddels de veel te grote thuishaven van voetbalclub Istanbul BB. Uiteraard valt er voor de keuze voor dit stadion het een en ander te zeggen. Met een capaciteit van 76,092 zou het groot genoeg zijn om U2 in te kunnen verwelkomen. Maar men was blijkbaar vergeten dat al die mensen er ook moesten zien te komen. Daarin schuilde het probleem.

Volgens de overlevering was de openingswedstrijd van het stadion, die tussen Galatasaray en het Griekse Olympiakos, een ware nachtmerrie. Althans voor hen die naar het stadion wilde komen, wat zo goed als onmogelijk bleek door de drukte op de weg en het ontbreken van openbaar vervoer. Uiteindelijk begon de wedstrijd twee uur later. Van dit alles waren mijn vriendin en ik destijds niet op de hoogte. Zodoende stapte we vol goede moed rond een uur of half zes op het Taksim Plein in de taxi, om tijdig bij het stadion te zijn. Helaas stonden we twee straten verderop al in de file, die zich – zo bleek later – uitstrekte tot aan het stadion. Voor alle duidelijkheid; de rit van Taksim naar het stadion is zo’n 30 km en zou niet meer dan 55 minuten in beslag hoeven nemen. Toen wij na 2,5 uur nog steeds niet gearriveerd waren, maar we al wel mensen langs de snelweg zagen lopen, hebben we de gok gewaagd en zijn we uitgestapt. Zo kwamen we terecht op de Kuzey Yanyolu, een weg die parallel aan de snelweg Q3 loopt. Zonder dat er ook maar een stadion te bekennen was, zetten we het op een lopen. Na enige tijd probeerde een aantal jolige lui een bus aan te houden, die wonderwel nog stopte ook, dit tot grote hilariteit van iedereen, zo ook van mijn vriendin en ik. De bus bracht ons tot aan de voet van de heuvel waarachter het stadion zich bevindt. Gelukkig, zo merkten we al snel, was het concert nog niet begonnen. Een hele wandeling was het echter nog wel. De angst sloeg ons om het hart toen de eerste tonen van het intro-deuntje klonken. Eenmaal bij het stadium aangekomen, moesten we echter aan de andere kant van de kolos zijn, een wandeling die ook nog eens een kleine tien minuten in beslag nam. Zodoende hebben we de eerste twee nummers van het concert van buiten meegekregen.

Gezien de enorme capaciteit van het stadion en de zo niet nog grotere verkeersdrukte buiten, was het een klein wonder dat zich überhaupt mensen in het stadion bevonden. Uitverkocht was het dus allerminst. Sterker nog, voor een band als U2 moet hun Turkse debuut er nogal armoedig uitgezien hebben. Ze zetten echter hun beste beentje voort. Het aanwezige publiek deed dat eveneens. Gedurende het hele concert bleven de mensen binnen aankomen, allen met ongetwijfeld een nog vreselijkere rit achter de rug. Aan het einde van de avond zouden er zo’n 55.000 man in het stadion gezeten hebben, een zeer respectabel aantal. Een groot aantal mensen waren dus geen getuige van het gastoptreden van Zülfü Livaneli, die zijn bekende nummer Yiğidim Aslanım ten gehore bracht. Na een groot aantal hits en ander spektakel van de band, liep het concert twee uur na aanvang op zijn eind. Zo’n drama als het was bij het stadion te geraken, zo’n hilarische vertoning waren de verschillende pogingen er weer vandaan te komen. Allereerst gingen mijn vriendin en ik op zoek naar de uitgang van het terrein, die maar nergens te bekennen leek. Halverwege het stadion vroegen we enkele mensen waar deze uitgang kon zijn. Niemand bleek het te weten, waardoor iedereen met ogenschijnlijk grote tevredenheid doelloos in de rondte liep of bij een van de vele eetkraampjes een broodje of flesje water bestelde. Op de parkeerplaats naast het stadion stonden alle auto’s inmiddels kriskras door elkaar, waardoor er een wanordelijke janboel was ontstaan. Zo erg zelfs, dat niemand de motor nog had draaien, een zeldzaamheid in Turkije. We volgde de stille stroom auto’s tot aan een kleine uitgang, waarna we op een onverharde weg uitkwamen. Hoewel we geen idee hadden waar de weg heen ging, liepen we toch maar verder. Bij een kleine rotonde stonden zowaar enkele dolmuş busjes te wachten. De meeste ervan zaten al vol. Gelukkig had een chauffeur besloten die avond een gokje te wagen door zoveel mogelijk mensen een plekje te bieden. Ik stapte in, nam mijn vriendin op schoot en weg waren we. Doordat we zo ver gelopen hadden, waren we ver verwijderd van de verkeersdrukte. Maar hierdoor waren we ook ver verwijderd van bekend terrein. Zelfs de chauffeur had geen idee waar hij heen reed. Meermaals vroeg mijn vriendin zich af waarom hij niet een bepaalde afslag nam. Afijn, ondanks de mans talloze omwegen waren we alsnog met een uurtje terug op het Taksim plein. En dat nadat we er op de heenweg alles bij elkaar zo’n drie uur over hadden gedaan. Zodoende zaten we al snel aan de soep. Over het concert hadden we het toen allang niet meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in
Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer zonder te reageren.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.