Helaas na 2 jaar nog steeds niks, dankzij die leuke controles en het moeilijk krijgen van werkvisa

Wat leuk om te lezen boekee! Lijkt me echt een uitdaging en ik kan me voorstellen dat je leerlingen het wel geweldig vinden om van een yabancı les te krijgen! Krijg je ook vragen van hen in de geest van 'is er in Nederland ook een zee?'

Om zelf de vraag van Laura te beantwoorden: ik werk niet in Turkse dienst. Ik maak o.a. cryptogrammen voor een bureau in Nederland dat puzzelpagina's verzorgt en ik ben schrijfster (maar dat verdient – nog – niet echt…).

Hahaha, ja, die cryptogrammen is wel een grappig verhaal. In het verleden vond ik het leuk om ze op te lossen. Op een dag zag ik een klein advertentietje in de krant waarin iemand gevraagd werd die ze ontwierp. Ik dacht 'dat kan ik misschien wel' en ik ging maar eens wat proberen. In die tijd had ik nog geen computer en ik deed dus echt alles 'met de hand': met het groene boekje erbij woorden zoeken, het diagram op ruitjespapier intekenen, echt een heidens karwei. Ik had er vier gemaakt en die toegestuurd en erbij geschreven: 'als u de oplossing wilt weten, nodig me dan maar uit voor een gesprek'. Een persoonlijk gesprek heb ik nooit gehad maar ik moest telefonisch een paar oplossingen doorgeven en ik was aangenomen. Ik heb dat toen een jaar of tien gedaan (op een gegeven moment werd het makkelijker toen ik een pc kreeg en gericht naar woorden kon zoeken). Tot ik een baan kreeg die zoveel van me eiste dat ik geen tijd meer voor de cryptogrammen had. Ik stopte er dus mee. Een paar jaar later besloot ik naar Turkije te verhuizen. Ik had in die tijd af en toe een opdracht van Wolters Noordhoff voor het schrijven van theorie voor MBO studiemateriaal. Daar kon ik prima van rondkomen en ik had daarnaast tijd over om lekker met het schrijven bezig te zijn. Maar op zeker moment was het project afgelopen en had ik geen inkomsten meer. Het toeval wilde dat ik – toen ik in Nederland was voor de Second Home beurs waar ik voor een makelaar stond – op de laatste dag, op weg naar Schiphol, gebeld werd door een mevrouw die mijn telefoonnummer tussen de bescheiden van de vorige eigenaar van het puzzelbureau gevonden had en ze wilde weten of ik belangstelling had om opnieuw cryptogrammen te gaan maken. Als ze een paar uur later gebeld had, had mijn telefoon uitgestaan en in Turkije gebruikte ik mijn 06 nummer niet, dan zou ze me dus nooit te pakken hebben gekregen… Na dit telefoontje belde ik snel mijn zoon die ik vroeg een pak ruitjespapier voor me te kopen die hij me op Schiphol kon geven. Later kwam ik op het internet software tegen waarmee ik de diagrammen kon maken en ze per mail kon versturen. Het werk is daardoor een stuk makkelijker geworden maar het is nog steeds een kwestie van creatief denken en vooral origineel proberen te blijven.

Wat zou jij willen doen hier in Turkije?

Misschien kan ik in de toekomst iets voor je betekenen, ik zal het in ieder geval in gedachten houden. Heb je ook een website voor je (toekomstige) activiteiten? Je kunt misschien ook met makelaars samenwerken, als zij zelf die service nog niet bieden tenminste. Maar misschien wordt je dan te veel als concurrent gezien.
In Fethiye wonen inderdaad veel Engelsen, ik zag ook dat je een oproepje voor contact met mensen in Fethiye geplaatst had. Het is misschien een idee om eens bij een reisbureautje dat o.a. trips naar Meis organiseert te informeren of zij je in contact kunnen brengen met Nederlanders. Ik weet dat er ook vanuit Fethiye Nederlanders naar Meis (via Kaş) gaan voor een nieuw toeristenvisum.

Ik woon in Yeniköy, een dorpje ten oosten van Manavgat. Dit jaar hebben mijn man en ik ons toegelegd op het kweken van Su Kabakları (Fles kalebas)en het vervaardigen van lampjes er van.
In Alanya, Bodrum en Izmir is dit een bekend fenomeen maar hier in Manavgat nog niet.
We zijn nog in de ´opstartfase´, dat houdt in dat we nog niet genoeg verdienen om er van te bestaan :)

Voorheen heb ik hier een restaurant gehad maar dat ging het laatste jaar niet zo formidabel meer, terwijl de kosten hoger weren, dat ik het heb gesloten voordat ik in de schulden zou geraken.
Natuurlijk is dat met hard werken op te lossen maar toen ik hier een restaurant begon had ik een andere voorstelling als dat de werkelijkheid mij liet zien.
Je maakt in Turkije in het leven van een ondernemer zulke rare dingen mee, dat kan je van te voren niet bedenken. Daarbij komt nog het feit dat het een poosje duurt voordat de leveranciers, groothandels, personeel ed je als vrouw serieus nemen.
Een goede Kok voor de keuken nooit kunnen vinden, ben direct het eerste jaar (2005)zelf al in de keuken gedoken, de lof die daarop kwam was eigenlijk het enige bevredigende van de hele onderneming!

Dit jaar voor het eerst vanaf ons huis onder het genot van een hapje en een drankje de zonsondergangen beleefd, vogeltjes gehoord, vosjes gezien, bergwandelingen gemaakt met man enz. Ik maak na 6 jaar Turkije pas vrienden, omdat ik er eerder simpelweg geen tijd voor had.

Dankzij deze ervaringen voel ik mij nu rijker dan ooit.

Familie, bekenden uit vroeger werksferen of leven achtervolgen je hoe ver je ook gaat met hun belletjes, problemen en (voor)oordelen.
Kopmamız lazımdı ve koptuk

Ihlamur schreef:

Je maakt in Turkije in het leven van een ondernemer zulke rare dingen mee, dat kan je van te voren niet bedenken.

İk weet niet of dit direct onder " ondernemen" valt , maar het valt me op dat als je in Turkije een origineel plan hebt de buren-ondernemers dit binnen zeer korte tijd hebben overgenomen.
İk ken iemand die in het begin van de jaren 90 een internet cafe opende met speciale game computers en binnen een half jaar zaten er in dat zelfde winkelcentrum 7 a 8 winkels met hetzelfde.
Ken ook iemand die een winkel met niet van echt te onderscheiden kunstbloemen en decoratie op dat gebied opende en ook daar binnen een korte tijd in een omtrek van een paar honderd meter 3 of 4 van dezelfde soort winkels.

Leuk topic!

boekee schreef:

en de tuttige "teacher-like" kleding die ik aanmoet…..

Foto's!!!!!!!
Maar ik denk dat jij heel snel goed Turks praat op deze manier.

Bij mij is het allemaal iets minder spannend als de verhalen hierboven. Ik werk als asker bij de Luchtmacht en ben voor drie jaar geplaatst op het HQ in Izmir en doe daar zo min mogelijk Ik heb er al 1 jaar opzitten. De tijd vliegt voorbij. Ik vind Turkije een fantastisch land, natuurlijk zijn er altijd dingen waar je je aan kan ergeren maar dat heeft elk land. Wat mij vooral zo bevalt is dat je hier nog redelijk wordt "vrijgelaten". Ik bedoel daarmee dat je hier bijv nog rustig door rood lopend kan oversteken. Ik deed dat laatst in Nederland een keer en toen kwam er direct een agent naar me toe: dat mag niet hoor….. ik zei rustig dat ik goed gekeken had en dat er in de verste verte geen verkeer aankwam. Dat maakte voor de agent niet uit, "het mag nou eenmaal niet" Daar krijg ik echt de kriebels van.

Wij (ik en mijn vrouw) werken in Antalya in een callcenter en dat gaat redelijk goed. Alle papieren zijn door hun in orde gebracht dus dat viel goed mee. Het leven valt hier voor ons best mee, alsook voor onze dochter van 4 jaar. Momenteel niks dan goed nieuws dus.