Ontroerend…emotioneel, mooi!!!.
Nog maar één deel??

Klaske, je verhalen en je stijl van schrijven …in één woord: klasse! ;-)

JACK KAN DE POT OP
DEEL TWINTIG

Ze was op weg naar huis. Oud en Nieuw had ze nog bij Maksim gevierd. Ze hadden samen een fantastische en indrukwekkende tijd gehad. Veel gepraat – ze kreeg er kippenvel van als ze weer terugdacht aan wat er allemaal gezegd was – maar ook veel gelachen. Ze hadden de spelletjes van vroeger met de kinderen gedaan, ze hadden oude liedjes gezongen en natuurlijk had ze tante nog bezocht. Die had verheugd maar ook enigszins verbaasd gereageerd. ‘Ik had je toch meermaals gezegd dat je moeder trots op je was?’
Kritiek en negatieve uitingen worden nu eenmaal eerder geloofd dan complimenten.
Olga had nu de rechtstreekse trein naar Berlijn genomen. Het was verschrikkelijk, vond ze. Bijna 36 uur in de trein. Dat deed ze nooit weer! In Berlijn was ze zo moe dat ze het liefst een hotel gezocht had maar ze meende dat het haar onrustig zou maken in de stad van Coen te zijn en ze besloot opnieuw naar Dedenhausen te gaan. Tegen tien uur in de ochtend kwam ze er aan en kroop meteen in bed. Halverwege de middag stond ze op, at wat in het restaurant en trok eropuit voor een wandeling door het dorp en de omgeving. Hoe zou het zijn om in zo’n klein dorp te wonen? Om deel uit te maken van een gemeenschap waarin iedereen elkaar kende? Ze verbaasde zich over haar gevoel erbij. Als einzelgänger in hart en nieren zou het een schrikbeeld moeten zijn, maar dat was het niet. Hoe kon dat?
Ze ging het kerkje binnen dat ook al in vakwerk was opgetrokken. Het had een bijzonder doopvont, zo had ze gelezen. Achterin de kerk ging ze zitten. Een serene sfeer leek haar te omvatten en ineens wist ze het. Ze wilde wel verbondenheid, iets gemeenschappelijks hebben, maar dan in het hier en nu. Ze was wie ze was op dit moment, onder deze omstandigheden. Wat er eerder was, moest niet tellen. Het had alles te maken met haar afkeer van conclusies die mensen konden trekken met betrekking tot haar achtergrond. Alsof er algemeen geldende criteria waren voor mensen uit het Oostblok bijvoorbeeld. Ze was uniek en ze veranderde voortdurend. Het vasthouden aan gemeenschappelijke wortels werkte belemmerend. Ergens voor eens en voor altijd bijhoren was een belemmering voor de persoonlijke groei. Ze wilde slechts tijdelijke verbintenissen aangaan, die eventueel steeds opnieuw bevestigd konden worden, zolang ze haar en de overige leden ten gunste waren. Zo maakte ze deel uit van de groep collega’s maar als die verbintenis niet meer functioneel was, zou ze de groep verlaten. Op dit moment maakte ze deel uit van de gemeenschap Dedenhausen. Als er hier iemand was die haar hulp nodig had, zou ze die onvoorwaardelijk schenken. Maar als ze wegwilde omdat andere plekken meer te bieden hadden, kon ze gaan. Ja, ze zou inderdaad in een kleine gemeenschap kunnen leven. Zolang ze maar wist dat ze ook weer weg kon.
Ze bleef nog twee dagen in Dedenhausen. Toen nam ze de trein naar huis.
Ze was benieuwd of er post was, e-mails, ingesproken berichten op de voicemail. Drie weken was ze weggeweest. Tussen de kerstkaarten en de zakelijke post lag een briefje. ‘Bel me. Alsjeblieft. Coen.’ Op de achterkant stonden twee telefoonnummers. Het ene was van het hotel waar hij verbleef, het andere was zijn mobiele nummer.
Hij had haar dus opgespoord! Hij was hier!
Ze besloot meteen te bellen. Zijn telefoon ging slechts een keer over voor hij opnam. Ze dacht te horen dat hij opgelucht klonk maar dat kon evengoed wishful thinking zijn. Hij vroeg of ze ergens konden praten, zei dat het belangrijk was. Het gaf haar het gevoel dat hij niet was gekomen met de intentie haar beter te leren kennen omdat hij – net als zij – het idee had dat er iets tussen hen zou kunnen groeien. Ze aarzelde.
‘Ik ben net terug van mijn reis’, zei ze.
Het bleef even stil. Toen vroeg hij: ‘Heb je dan morgen misschien tijd om samen te lunchen?’
Ze dacht snel na en zei toen: ‘Ik moet vanavond toch ook eten en ik heb niets in huis. We zouden voor acht uur kunnen afspreken, dan heb ik genoeg tijd om bij te komen en me op te knappen’.
Ze spraken af bij zijn hotel.
Hij stond in de lobby te wachten en droeg een aktetas. Het maakte haar onzeker. Er was iets aan de hand, maar wat? Toch was het fijn hem weer te zien en ze had het idee dat dit ook voor hem gold. Samen liepen ze naar een knus restaurant een eindje verderop. Toen ze zaten, opende Coen meteen zijn aktetas en haalde er een aantal krantenartikelen uit.
‘Twee portemonnees gevonden in Berlijnse treinen’ las ze. En: ‘Mysterieuze schenker ook actief in Polen’. In het Oekraïens las ze: ‘Portemonnee met 2.750 roebel gevonden’. Ze las enkele regels en keek toen op naar Coen.
‘Alles wijst erop dat jij die mysterieuze schenker bent. Ik heb het hele spoor kunnen volgen, uiteindelijk tot in Kirove toe.’
‘Hoe?’, vroeg ze ontdaan.
Hij trok een ander krantenknipsel tevoorschijn waarin een oproepje stond om zich – eventueel anoniem – te melden als er een portemonnee gevonden was. In Polen en Oekraïne had hij buitenlandse collega’s ingeschakeld.
‘Ik wist dat jij het moest zijn. Alles wees erop. Je onverwachte gang naar het toilet toen we Hannover naderden, het feit dat je een andere trein nam, je vage antwoorden met betrekking tot het doel van je reis. En ik wed dat de gevonden portemonnee met de roebels ook met jou te maken heeft.’
Het duizelde haar.
Toen pakte hij haar hand en zei: ‘Ik ben journalist. Ik zou hier een prachtig verhaal over kunnen schrijven. Maar ik heb ook mijn ethische waarden. Ik zou het ontzettend fijn vinden als je me vertelt over je actie, over het waarom. Maar niet om er een stuk over te schrijven. Jij hebt een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Toen ik jou daar op het perron had achtergelaten, dacht ik: “als er slechts twee mogelijkheden waren, met jou trouwen of je nooit meer zien, zou ik voor het eerste kiezen”. Dat hele idee was bizar en onvoorstelbaar maar het idee dat ik je nooit meer zou zien was nog onvoorstelbaarder.’
Ze zat doodstil. Ze begreep precies wat hij bedoelde en ze zei langzaam: ‘Laten we in Dedenhausen gaan wonen’.

zucht……. zucht………

zucht……

altijd jammer als een mooi verhaal ten einde is……..

Romantisch en mooi einde! ;-)

Op naar het volgende verhaal?!

Ik had even wat tijd en ruimte voor mezelf nodig. Ik ben druk bezig met mijn nieuwe boek dat zich in Turkije zal afspelen. Het is de fase van de hoofdlijnen voor het verhaal bedenken, karakters ontwikkelen, veel lezen ivm research en zo nu en dan al wat schrijven.
Maar ik ga zo het eerste deel van feuilleton III op het forum plaatsen. Zoals Trudy al zei speelt dat verhaal zich in Ierland af en het heeft wat meer de sfeer van het eerste feuilleton.

Dank! Mijn nieuwe boek zal zich in een (fictief) dorpje in de omgeving van Kayseri afspelen. De hoofdlijn van het verhaal is als volgt: een Nederlandse journaliste/bureauredactrice krijgt op een dag een bericht te redigeren waarin vermeld wordt dat er twee Turkse jongens als verstekeling in het laadruim van een vliegtuig op weg naar China zijn doodgevroren. Daarop besluit zij een sabbatical op te nemen en naar Turkije af te reizen om de achtergronden van dit bericht te onderzoeken. Gesprekken met allerlei mensen uit de omgeving van de beide jongens moeten uiteindelijk tot een reconstructie leiden wat er precies gebeurd is en waarom de jongens in vredesnaam voor China gekozen hebben. In de tweede verhaallijn zal het levensverhaal van de journaliste centraal staan; waarom wil zij dit verhaal uitpluizen, waarom werd zij zo geraakt door het krantenbericht?
Persoonlijke, unieke levensgeschiedenissen komen tot stand in wisselwerking met de overstijgende geschiedenis van een land, van meerdere landen zelfs. Waarbij 'geschiedenis' ruim opgevat moet worden: in filosofisch, religieus, historisch en politiek opzicht.
Het zal wel even duren voor het af is: ik schat dat ik er anderhalf tot twee jaar mee bezig zal zijn.

Dat is interessant! Misschien doe ik nog een beroep op je!

Olga was toch in Dedenhausen gaan wonen? Of misschien toch in Braunschweig??????

http://nos.nl/artikel/341090-h…..hweig.html